kaldırım taşı ve yuvarlak seven kız

çünkü onu ezip geçerlermiş her gün

 her parfüm kokusunu bilirmiş

 ayaktan önce ayakkabı numarasını tanırmış

 ayaklar görmezmiş onu

gözler görmezmiş

ne kadar yüksek çıkarsa çıksın sesi

 

 

2 kaldırım ötede kırmızı paltolu bir kız görmüş

 ama ona ulaşmaya gücü yetmezmiş=(

talih bu ya, bir bozuk para yuvarlanmış ona doğru

arkasından palto gelmiş

bir ara da kız

 

merhaba demiş

-merhaba

 

kim konuşuyor

ben demiş

 

-ilahi bir ses mi duyduğum? ah persephone!

saçmalama demiş

 

-hadesimi mi buldum yoksa?

hayır beni

 

-sen. kim?

kaldırım taşı

 

aşağı bakmış muzipçe kız. cebinden bir erik çıkarmış ve iştahlı bir şekilde ısırmış, biraz da edepsizce

 

o ne demiş

erik demiş kız.

 

seviyor musun? diye sormuş

-evet.

 

oysa dörtgenmiş. kız yuvarlakları severmiş.

ruhunun iplerini bağlamak isteyen adam.

adam her zaman ruhunun iplerini bağlamak istermiş. çünkü ipler yerlerde süründüğü zaman, zaman zaman çamurlanıyor, zaman zaman ıslanıp temizleniyormuş. bu doğal akışa bir son vermek istemiş, boğularak ölmüş.

kendini vuran olta,balıkçı kız ve sefil adam

resmini yapmak istesem

yapardım.

ve istesem kelimelere dolardım seni

yalanlarla başkalarına karşı.

ve sen açıkça söylerken

gecenin sıcaklığını

değişmiyorum kendi sıcaklığıma

ve yüce nesiller bile görmemiştir

benim kadar

hiç’ini.

yukarıdaki adama bak

hayır tanrı yok seni salak- üst komşunuzdan bahsediyorum ben.

adam soğuk

ve adam ne saati söyler sana yolda durdursan

ne de düştüğünde kaldırır seni

ama sıradan bir karısı var

oysa o soğuk ve seçici

ben değilim.

sıradan bir karım da yok

sıradan bir işim de

aslında ne bir karım var ne işim.

sıradanlığın müthiş farklılığı

bak sokaklardaki.

renk meselesi

herkesin rengi var.

kimi kırmızı.

kimi bok rengi.

seçim şansı yok.

kafadaki kaçıklık

”bedava mesaj hakkımı -her gece insanları dünyanın belli başlı şehirlerinde sabah olmuş olabilir diyerek – suistimal etmeyi seviyorum.”
”yok be daha onyedi. ama 30 olsam da aklı selim kategorisine girmem herhalde. bazen vitrin aynalarından kendime bakıp gülüyorum. ulan başka birisi olsaydım da beni görseydim mongol herhalde derdim diye”

”bzen sokakta insanların arkasına geçip adımlarını takip ediyorum. tedirgin oluyorlar. bundan zevk alıyorum.”

”sıradan bir tartışma.
x: ama böyle olursa bla bla bla insan hakları bla bla bla
candy: koçum sen benim kim olduğumu biliyor musun?
x: hayır kimsin?
candy: bir bok değilim. ”

”olmak ya da olmamak, benim sorunum değil.”

”insanlar beni ciddiye almıyorlar değil, sorun burada zaten, ciddiye alıyorlar”

”kendini çok ciddiye alan insanlardan nefret ediyorum.”

”all by myself”

Candy Warhol (the superbitch oh yeah!)

odamdaki dev hamamböceği

şu an çaresizce salonda oturuyorum. ben başka birileriyle uyumanın düşlerini kurarken payıma düşene bak: dev bir uçan hamamböceği!

hayır efendim hayır,onunla uyumaktansa bir yeni ölen baykuşumu çiğ çiğ yiyebilir, hatta ve hatta bir şahin k filminde bile oynayabilirim.

o, metalsi bacaklarını güzelim yastığımda dolaşıp, hastalığını odamın dağınık ama her daim insana ”hadi bunu yapabilirsin”  diyen vs.. lanet olsun

Brand New World

Hey

insanın hayatında sayılı kez yapabileceği şeyler var. ölmek ya da baykuş beslemek gibi. ilk ve sanırım tek baykuşum şuan ölü ve bu beni iyi hissettirmiyor.

çünkü çünkü çünkü onun yerine feda edebileceğim insanlar var. evet mum yerine onları versem? aklıma şu görüntü geldi birden: şeker dükkanına gitmiş çocuk parayı ödeyemiyor ve cebindeki sakızları teklif ediyor. çok saçma çok güldüm

sıkılıyorum işte. blog açmamın nedeni de bu sanırım. hep ben diyorum hep beni düşünüyorum, hastalık bu